[ مؤمن ] در دين قوى است و در عين نرمى ، دورانديش است . ايمانى سرشار از يقين دارد و در [ فراگيرى علوم دين و ] فهم [ آن ] حريص است . در راه هدايت با نشاط ، در نيكوكارى پايدار ، و داراى علمى توأم با حلم و بردبارى است . و در شكرگزارى مدارا كنند ، در راه حقّ سخاوتمند ، در بىنيازى و ثروتمندى ميانه‌رو ، و در فقر و نيازمندى آراسته است . هنگام توانايى با گذشت ، در عين خيرخواهى مطيع و فرمانبردار ، با وجود تمايل پرهيزكار از حرام است ، و در مخالفت با نفس حريص ، و در عين اشتغال و گرفتارى نمازگزار است ، در شدايد بردبار ، در فتنه‌هاى تكان دهنده با وقار ، در سختيها شكيبا ، و در راحتى و گشايش شكرگزار است . غيبت نمىكند ، تكبّر نمىورزد ، از خويشاوندىاش نمىبرد ، و سست اراده و بد اخلاق و درشت‌خو نيست . طغيان و سركشىاش بر او پيشى نمىگيرد ، شكمش او را رسوا نمىسازد ، شهوتش بر او غالب نمىشود ، به مردم حسد نمىورزد و اسراف و تبذير ندارد . مظلوم را يارى مىنمايد و بر تهيدستان رحم مىكند . نفسش را به رنج و سختى مىاندازد ، اما مردم از او در آسايشند . به دنيا ميل و رغبتى ندارد ، و از هول و هراسهاى مردم اهل دنيا نمىترسد . مردم ، به همّ و غم خود روى آورده‌اند و مؤمن نيز همّ و غمّى دارد كه او را به خود مشغول داشته است . در حلم و بردبارىاش كاستى نيست . در رأى و نظرش سستى راه ندارد ، و در دينش تباهى ديده نمىشود .